അതെ അവൾക്ക് ഇന്ന് 24 വയസ്സായിട്ടുണ്ടാകും.. റിസേർച്ച് ലാബിലെ അനൈലൈസറിന്റെ ലോഗിലെ ദിവസം എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റായി വീശി....
ഹേയ് ശ്രീ! ലൈക്ക് എ കോഫീ വിത്ത് മി..? അനു ചോദിച്ചു.
ഐ ആം സോറി..... ഐ ആം.... (ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറാനായി ശ്രമിച്ചു)
ഇത് മൂന്നാം തവണയാ ശ്രീ എന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നത്...! എന്തായാലും ശ്രീ ഇന്നെന്റെകൂടെ വന്നേ പറ്റൂ..
സ്കൂളിലെ ആ ചുമന്ന തൂണിനടുത്ത് പരുങ്ങിനിന്ന പഴയ എന്നെ ഞാൻ ഓര്ത്ത ..
ലെറ്റ് മി സീ....!
മുഴുമിക്കുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു..
താൻൿ ഗോഡ്.. ഒ കെ ലെറ്റ്സ് മീറ്റ് ഇൻ ദി കോഫീ ഡേ...
നോ അനൂ.....(ഞ്ഞാൻ വേണ്ട എന്ന് പറയാൻ തുനിഞ്ഞു...)
ഒന്നും പറയണ്ടാ.. നമ്മൾ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം കോഫീ ഡേയിൽ കാണും.. ബൈ...
മുഖത്ത് ചിരി പടർത്തി അനു നടന്നകന്നു..
ശനിയാഴ്ച പകുതി ദിവസം മാത്രമേ വർക്കുള്ളൂ.. അനുവിനു സന്തോഷിക്കുവാൻ കുറച്ചുനേരം.. ജീവിതത്തിന്റെ പല മുഹൂർത്തങ്ങളും മിന്നൽ പോലെ മറഞ്ഞു.
12 ആം ക്ലാസ് അവസാനം ലാബ് പരീക്ഷാ ദിവസം, അര്ച്ചന, ചുരുണ്ട മുടിയുള്ള കവിളില് മറുകുള്ള ഉണ്ടക്കണ്ണി എന്നത്തേയും പോലെ ചുവന്ന പെയിന്റടിച്ച തൂണിന്നരുകില് കൂട്ടുകാരിക്കായി കാത്തു നില്ക്കുന്നു..
ആ കാത്തുനില്പ് എനിക്കായിട്ടുള്ളതായിരുന്നെങ്കില് എന്ന് ഞാന് ആശിച്ചിരുന്നു.
ഇനി ഒരിക്കലും പറയാന് കഴിഞ്ഞില്ലങ്കിലോ എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചിരുന്നു. ഞാന് അടുത്തേക്കു ചെന്നപ്പോഴേക്കും പുസ്തകങ്ങള് നേഞ്ചോട് ചേര്ത്ത്പിടിച്ച് പേടിയോടെ എന്നെ നോക്കിയത്.. ഹോ..! ഇപ്പോഴും മായാതെ മനസ്സില് തെളിഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു ആ നോട്ടം...
അച്ചൂ, നിനക്കറിയാം ഞാന് നിന്നോട് പറയാന് പോകുന്നതെന്താണെന്ന്..! കുറേ മാസങ്ങളായി ഒരു നോട്ടം പോലും തരാതെ നീ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു.. ഈ ദിവസം അതു പറഞ്ഞില്ലങ്കില് പിന്നെ ഒരിക്കലും അത് കഴിഞ്ഞില്ലങ്കിലോ..!
പോക്കറ്റില് ഫോണ് വൈബ്രേറ്റ് മോഡില് റിംങ്ങ് എന്നെ വര്ത്തമാന കാലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വിളിച്ചു...
Love may be a small thought. But it become love when you feel that thought from your heart.
അനുവിന്റെ മെസ്സേജ്...!
അതെ ശരിയാണ് പക്ഷെ that thought should touch your heart, then only we can feel it. വെറുതെ ഓര്ത്തു....
ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത മെസ്സേജുകള് പോലെ, ചോദ്യം അവശേഷിപ്പിച്ച് ഞാന് എഞ്ചിനീയറിങ്ങിന് അന്യനാട്ടില്.. വര്ഷങ്ങള് ചിലതുകഴിഞ്ഞു, പല കാര്യങ്ങളിലും മുന്പിലായിരുന്നു..
മൂന്നാം വര്ഷം കുറേ കുട്ടികള് കൂടി നിന്നടത്ത് ഹെഡ് ഓഫ് ദി ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റ് വക ഒരു പുകഴ്ത്തല്
“ I feel, you are so different and matured sree.... ” ഇത് കേള്ക്കുവാന് അനുവിനെപ്പോലെ മറ്റൊരു മുഖവുമുണ്ടായിരുന്നു ആ കൂട്ടത്തില്.. ആതിര!
ലൈബ്രറിയിലെ പുസ്തകങ്ങളും കംബ്യൂട്ടറുകളും കൂട്ടുകാരായി മാറി, ഞാന് മുഖം കൊടുക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയിരുന്ന ആതിര ഒരിക്കല് എന്റെ മുന്പില് വന്നു. മൂന്നു വര്ഷം മുന്പ് എന്റെ മനസ്സില് കൊണ്ടുനടന്ന, ആ തൂണിനെ നോക്കി പറയാതെ പറഞ്ഞ അതേ കാര്യങ്ങളുടെ ആവര്ത്തനം.
ഞാന് എന്താ പറയാന് വരുന്നതെന്ന് ശ്രീക്കറിയാം....! അവള് പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു....
പോകുന്നില്ലേ... എന്താടോ ഓര്മകള് അയവിറക്കുകയാണോ.. റിംങ്ങിനുപകരം സുഹൃത്ത് തോമസ് വര്ത്തമാനത്തില് തിരിച്ചെത്തുവാന് സഹായിച്ചു.
ഹേയ് നത്തിങ്ങ്.. ഞാന് ഞാന്..
ഓ കെ , ഞാന് പോകുന്നു..
ഹേയ് തോമസ്, കോഫീ ഡേ വരെ ഒരു ലിഫ്റ്റ് തരുമോ...
അതിനെന്താ.... എന്താടോ പതിവില്ലാതെ കോഫീ ഡേയില്....?
ഞാനതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല..
അനു പറഞ്ഞതിലും, രണ്ടു മണിക്കൂര് മുന്പേ ഞാന് കോഫീ ഡേയില് വന്നിരിക്കുന്നു.. എന്തിന്..? ഒരു ഗ്രീന് ആപ്പിള് സോഡ ഞാന് ഓര്ഡര് ചെയ്തു...
ഇടയ്ക്ക് നാട്ടില് പോയിരുന്നു...ദേവീക്ഷേത്രത്തില് ദര്ശനത്തിനായി പോയി.. അവള് അര്ച്ചന, ദേവീ സങ്കല്പമാണൊ എന്നറിയില്ല.. പക്ഷെ കണ്കുളിരെ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം മാത്രം.. അതേ പേടിയോടു കൂടി എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു അവള്. അടുത്തേക്കെത്തിയപോഴേക്കും നടന്നകന്നിരുന്നു അവള്.
ശ്രീ, വീട്ടില് പോയില്ലേ..?
അനു വന്നിരിക്കുന്നു.. ! അതേ വേഷത്തില് എന്നെ കണ്ടിട്ടാകും ചോദിച്ചത്..? അവള് എന്നത്തേതിനേക്കാളും ഒരുങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അവള് എന്റെ അടുത്തിരുന്നു, എന്റെ മനസ്സറിയുന്നതുപോലെ സാരിയുടുത്തിരുന്നു. ആ ചുരുണ്ട മുടി അവള് അഴിച്ചിട്ടിരുന്നു.. (മനസ്സിനെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവാണോ സ്നേഹം...)
എന്താ ശ്രീ.. മുഖം വല്ലാതിരിക്കുന്നത്..?
ജീവിതം ആവര്ത്തനങ്ങളുടെ പതിപ്പുകളാണെന്നാരോ പറഞ്ഞുകേട്ടിരിക്കുന്നു. അന്ന് ലൈബ്രറിയില് ചോദിച്ച അതേ ചോദ്യങ്ങള് ഇന്ന് കോഫീ ഡേയില്.. തനിയാവര്ത്തനങ്ങള്..
ഈ മനസ്സില് ഇന്ന് ആതിരയോ, അനുവോ ഇല്ല എന്നുതന്നെ പറയാം... എല്ലാം അച്ചുവിനേക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകള് ആയിരുന്നു. താനല്ലായിരുന്നു എന്നത് പറയുവാന് വേണ്ടി മുഖം കാട്ടിയ വൈഷമ്യമാണ് നീ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്...
അതെ ജീവിതം ആവര്ത്തനങ്ങളുടെ പതിപ്പുകളാണ്, രണ്ട് ഒഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസുകളും പൊടിക്കണ്ണീരും അവശേഷിപ്പിച്ച് ആ ടേബിള് വീണ്ടും ആരെയോ കാത്തിരുന്നു... ഓര്ക്കുന്നു അതേ കണ്ണീരും അടക്കപ്പിടിച്ച ഏങ്ങലുകളും ആ ലൈബ്രറിയില്...
ഇനി തനിആവര്ത്തനങ്ങള് അവശേഷിക്കാതിരിക്കുവാന്, അച്ചു എന്ന ഫോണ് നമ്പര് ഞാന് പരതി....
Showing posts with label വിരഹം. Show all posts
Showing posts with label വിരഹം. Show all posts
7 Jul 2010
15 Nov 2009
സ്നേഹത്തിന് വിങ്ങല്
ഹൃദയ രാഗം വഴുതി വീണ താളുകള് കീറി മാറ്റിയോ..?
പെയ്തൊഴിഞ്ഞീ സ്നേഹം, കണ്ണില് വര്ഷശോകമായോ...?
നിന്റെ സ്വരമുറങ്ങും കനവോ, കനല്ക്കാറ്റായി വീശിയോ...
ഇന്നണഞ്ഞുവോ നീ ഒരു, മിന്നിമായും നാളമായി...?
നീ പകര്ന്ന സ്നേഹബാഷ്പവും ഇന്നുറഞ്ഞ് കനലായോ..?
ഹൃദയത്തിന് നടവഴിയില്, ഇരുളും നിഴലായി നീ മാഞ്ഞുവോ?
സ്വയം എരിഞ്ഞു തീരുമീ യാത്രപോയ ഓര്മ്മയില്...
എന്തിനീ തീക്ഷണമാം വിങ്ങലിന് ശകലമായി നീ..?
അകലും സന്ധ്യയില് ഇറ്റുവീണ മഷിത്തുള്ളിയെ,
തേടി ഞാന്, തുളുമ്പുമീ മിഴിനീരിലും തൂലികാഗ്രം പോല്...
വാടിവീണ പൂവുപോല്, മോഹശകലമിന്നുറങ്ങിയോ?
നിശയിലെ നിലാവു പോലും വേനലായി മാറ്റി നീ..
ക്ഷണികമീ ജീവിതത്തില് ക്ഷണികമോ ഈ വേദന ?
അറിയുന്നു ഞാന് ഈ വേദന, ക്ഷണികമല്ലൊരിക്കലും.
ആഴ്ന്നിറങ്ങിയീ വേരുകള് ഹൃദയത്തെത്തുളച്ചിതാ..
സ്നേഹവും വളമായോ, നീറുമീ കണ്ണീരിന് മഴക്കായി...
പെയ്തൊഴിഞ്ഞീ സ്നേഹം, കണ്ണില് വര്ഷശോകമായോ...?
നിന്റെ സ്വരമുറങ്ങും കനവോ, കനല്ക്കാറ്റായി വീശിയോ...
ഇന്നണഞ്ഞുവോ നീ ഒരു, മിന്നിമായും നാളമായി...?
നീ പകര്ന്ന സ്നേഹബാഷ്പവും ഇന്നുറഞ്ഞ് കനലായോ..?
ഹൃദയത്തിന് നടവഴിയില്, ഇരുളും നിഴലായി നീ മാഞ്ഞുവോ?
സ്വയം എരിഞ്ഞു തീരുമീ യാത്രപോയ ഓര്മ്മയില്...
എന്തിനീ തീക്ഷണമാം വിങ്ങലിന് ശകലമായി നീ..?
അകലും സന്ധ്യയില് ഇറ്റുവീണ മഷിത്തുള്ളിയെ,
തേടി ഞാന്, തുളുമ്പുമീ മിഴിനീരിലും തൂലികാഗ്രം പോല്...
വാടിവീണ പൂവുപോല്, മോഹശകലമിന്നുറങ്ങിയോ?
നിശയിലെ നിലാവു പോലും വേനലായി മാറ്റി നീ..
ക്ഷണികമീ ജീവിതത്തില് ക്ഷണികമോ ഈ വേദന ?
അറിയുന്നു ഞാന് ഈ വേദന, ക്ഷണികമല്ലൊരിക്കലും.
ആഴ്ന്നിറങ്ങിയീ വേരുകള് ഹൃദയത്തെത്തുളച്ചിതാ..
സ്നേഹവും വളമായോ, നീറുമീ കണ്ണീരിന് മഴക്കായി...
19 Aug 2009
യതിനി
തെക്കുനിന്നെത്തുന്ന വിളിയില്
കത്തുന്ന നെഞ്ചിലെ കനലിന്
കാവലാം നീറ്റുചോറിന്റെ ഉരുളകള്
ദര്ഭതന് കൈകള് ഊട്ടുന്നു ഇന്നിതാ
ആഹരി രാഗത്തില് തേങ്ങലായ്
തൂകിയാ, വേഴ്ച തച്ചുടച്ചപ്പോള്..
ഉടയുന്നു ആ വര്ണ വളകളും...
മങ്ങുന്നു സൂര്യന് സീമന്തരേഖയില് ..
എഴുതാത്ത ഏടിലെ വരികളെ
തേടി അലയുന്ന ഹൃദയത്തില്
വിഷാദഹൃത ഹ്രദത്തിലേക്കിനി
താഴാതെ എത്തിപ്പിടിക്കുവാന്...
കഴിയാതെ നില്ക്കുന്നു ഇവള്
ഭര്ത്രി? പാണിഗൃഹീതി? ഇല്ല
ഇനി അവള് അമ്മയായി മാത്രം
മകളായി മാത്രം വാഴുന്നു ഇന്നിതാ...
കത്തുന്ന നെയ്വിളക്കിന് നാളം
നീരിന് കരിമ്പുക വമിക്കുവാതെ..
കാറ്റില് അണയുമ്പോള് ആ...
പൈതലിന് കൂന്തലില് തഴുകി
വിതുമ്പി ഓര്മതന് ഓളങ്ങള്
നീക്കിയാ അങ്കിതം സീമന്തികം.
രേഖതന് പൈത്യകം നിഴലിച്ചു
നിന്നിതാ ഇവള് ഏകിയായ്...
ഇന്നിതാ ഇവള് ഏകിയായ്...
11 Aug 2009
പാതിരാവില് വിടര്ന്ന പൂവ് തേടി...
ഉറങ്ങുന്ന പൂക്കളെ വിളിച്ചുണര്ത്തുന്ന കിരണങ്ങള് ആഹ്ലാദം നിറക്കുന്നു ശലഭങ്ങളില്, പക്ഷെ ഇന്നു നിറമില്ലാത്ത ശലഭമായി പാതിരാവില് വിടര്ന്ന പൂവ് തേടി അലയുന്ന എനിക്കു, വാടിവീണ പൂവിനെ ഓര്ത്ത് ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീരു വാര്ക്കുവാന് കഴിയുന്നില്ല, വീഴുന്നതിനു മുന്പു തന്നെ വീഴാന് പോകുന്ന കണ്ണുനീരുകള് നീ കടമെടുത്തിരുന്നു, അറിയാമായിരുന്നു നിനക്ക്, ഞാന് ഓര്മകളാകുന്ന മധു നുകര്ന്ന്, ഹൃദയം വിതുമ്പി , ഒരായിരം ജല മൊട്ടുകള് നയനത്തില് വിരിയിക്കും എന്ന്.. എന്നിട്ടും നീ....! പക്ഷെ അറിയാതെ നിനക്കുതന്ന വാക്കുകള് തെറ്റുന്നു, ഈ മിഴിനീരുകള് ഓര്മയുടെ ചാലുതീര്ത്ത് ഹൃദയത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില് തളം തീര്ത്തിരിക്കുന്നു, വീണ്ടും ഒരു പൂവിലെ മധുവായിമാറുവാന് ഈ നീര്തളം ആഗ്രഗിക്കുന്നു..! അതെ, ആ കിരണങ്ങള് ഇനിയും നിന്നില് പതിയുമെങ്കില്, ഞാന് വീണ്ടും ഒരു ശലഭമായി മാറുമെങ്കില്...!
നീ വിരിയുന്നതും കാത്തിരിക്കുവാന് എനിക്ക്, മധുവായി വാര്ന്ന് ചാലുതീര്ത്ത മിഴിനീരുകള്, വറ്റിവരണ്ട് മധുരം മാറി ഉപ്പുണങ്ങിയ ഓര്മകളായി കൂട്ടിരിക്കുന്നു. സഞ്ചാരിയായ ആ കിരണങ്ങള് എന്റെ മനസ്സിലെ നിത്യവും വിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന നിന്റെ വര്ണം മായാതെ നുകരുവാന് എന്റെ നയനത്തില് പ്രഭ ചൊരിയുന്നതും കാത്തിരിക്കാതെ, ഞാന് പകല് മറന്ന രാത്രിയില്, വാടിവീണ പൂവുതേടി, അല്ല വീണ്ടും വിരിഞ്ഞ നിന്നെ തേടി ആ അനന്തതയില് പരതുന്നു.. ഒരായിരം പ്രത്യാശാ പുഷ്പങ്ങള് മനസ്സില് വിരിയിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് പറന്നുയരുന്നു... നിനക്കുവേണ്ടി മാത്രം ഞാന് പറന്നുയരുന്നു..
തരം
എഴുത്തുകള്,
പലവക,
വിരഹം
20 May 2009
കരയുന്ന കാത്തിരിപ്പ്
ആ സൌന്ദര്യം കണ്ണുകളില് നിറഞ്ഞു,
നീ എന്നിലെക്കടുക്കുകയായിരുന്നു...
ഇന്നലെയെന്ന ഓര്മകളെപ്പോലെ,
ഇന്നും നീ വശ്യമായി നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു..
കയ്യില് ജീവചോരയുടെ നിറം തുടിക്കുന്ന,
പനിനീര് പൂവുകള്, എന്നുമെന്നപോലെ
ഇന്നും നീ കരുതിയിരിക്കുന്നു...
തണ്ടിലെ വിഷാദം നിറക്കും, മുള്ളുകള്
തറച്ച് നിന്റെ മുഖം വാടിയിരുന്നു....
നീ കരയുകയായിരുന്നു...................!
ചോദിച്ചു ഞാന് എന്തിനെന്ന്..?
നിശയില് നിലാവൊഴുകുന്ന നിശബ്ദതപോലെ,
ഈ ചോദ്യവും നിനക്കന്യമായതുപോലെ...!
ഉത്തരം കാംഷിച്ച എനിക്കു നീ
മൂകമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.....!
അതിലും അര്ത്ഥങ്ങള് കവിയുന്ന,
മൂകരാഗങ്ങള് ഒളിച്ചിരുന്ന പോലെ...
നിന് കയ്കളെ തഴുകി ആ ചുടുകണ്ണുനീര് ഞാനൊപ്പി....
പക്ഷെ, അതും നീ അവഗണിച്ചു..
അദ്യമാം ലക്ഷ്യം മറ്റെന്തോ പോലെ
നീ നടന്നു നീങ്ങി.....
ചോരെയുടെ നിറവും മണവും തുടിച്ച
ആ പുഷ്പങ്ങളെ ജീവന്റെ വിലയുള്ളപോല്
അടക്കിപ്പിടിച്ചു വിതുമ്പി നീ....
ആ ജീവനിതിന്ന് നഷ്ടമായതുപോലെ..
ജീവനില് ജീവനായി പറിച്ചു നീ എന്റെ
കുഴിമാടത്തിലര്പ്പിച്ചു ആ രണപത്മത്തെ..
നാളേക്ക് ഇനിയും, നിറമുള്ള പുഷ്പങ്ങള്
തേടി നീ നടന്നകന്നു....
നാളെയും ഇവിടെ ഞാന് ചങ്ങലക്കിട്ട,
ഹൃദയവും പേറി നിനക്കായി കാത്തിരിക്കും..
നിനക്കായി മാത്രം കാത്തിരിക്കും...
നീ എന്നിലെക്കടുക്കുകയായിരുന്നു...
ഇന്നലെയെന്ന ഓര്മകളെപ്പോലെ,
ഇന്നും നീ വശ്യമായി നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു..
കയ്യില് ജീവചോരയുടെ നിറം തുടിക്കുന്ന,
പനിനീര് പൂവുകള്, എന്നുമെന്നപോലെ
ഇന്നും നീ കരുതിയിരിക്കുന്നു...
തണ്ടിലെ വിഷാദം നിറക്കും, മുള്ളുകള്
തറച്ച് നിന്റെ മുഖം വാടിയിരുന്നു....
നീ കരയുകയായിരുന്നു...................!
ചോദിച്ചു ഞാന് എന്തിനെന്ന്..?
നിശയില് നിലാവൊഴുകുന്ന നിശബ്ദതപോലെ,
ഈ ചോദ്യവും നിനക്കന്യമായതുപോലെ...!
ഉത്തരം കാംഷിച്ച എനിക്കു നീ
മൂകമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.....!
അതിലും അര്ത്ഥങ്ങള് കവിയുന്ന,
മൂകരാഗങ്ങള് ഒളിച്ചിരുന്ന പോലെ...
നിന് കയ്കളെ തഴുകി ആ ചുടുകണ്ണുനീര് ഞാനൊപ്പി....
പക്ഷെ, അതും നീ അവഗണിച്ചു..
അദ്യമാം ലക്ഷ്യം മറ്റെന്തോ പോലെ
നീ നടന്നു നീങ്ങി.....
ചോരെയുടെ നിറവും മണവും തുടിച്ച
ആ പുഷ്പങ്ങളെ ജീവന്റെ വിലയുള്ളപോല്
അടക്കിപ്പിടിച്ചു വിതുമ്പി നീ....
ആ ജീവനിതിന്ന് നഷ്ടമായതുപോലെ..
ജീവനില് ജീവനായി പറിച്ചു നീ എന്റെ
കുഴിമാടത്തിലര്പ്പിച്ചു ആ രണപത്മത്തെ..
നാളേക്ക് ഇനിയും, നിറമുള്ള പുഷ്പങ്ങള്
തേടി നീ നടന്നകന്നു....
നാളെയും ഇവിടെ ഞാന് ചങ്ങലക്കിട്ട,
ഹൃദയവും പേറി നിനക്കായി കാത്തിരിക്കും..
നിനക്കായി മാത്രം കാത്തിരിക്കും...
തരം
എഴുത്തുകള്,
വിരഹം
6 May 2009
ആ തണല് തേടുമ്പോള്.
ഇന്നു, വീണ്ടും ആ വിജനമാം വഴിയിലൂടെ നടന്നു...
നീ എന്നെ കാണുന്നുവോ....?
ആ വേരില് വീണ്ടും കാലുടക്കി....! രക്തത്തിന്റെ നിറം കടുത്തിരുന്നു..
വേദന തരുവാന് ആ മുറിവ് പ്രാപ്തമായിരുന്നില്ല..
വേദനയുടെ ആവനാഴിയില് ഒരു ചെറിയ അമ്പിന് എന്ത് വില........?
നിന്റെ ധനുസ്സില് മന്സ്സു മുറിക്കുന്ന, ഓര്മയുടെ അസ്ത്രങ്ങള് ഒഴിയാറില്ലേ..?
ഓര്മ്മകള്, ഉറക്കത്തില് മാത്രമല്ല, പകലിന്റെ വെളിച്ചത്തിലും നീയെന്ന വേടന്റെ പ്രിയമുള്ള ഇരയാകുന്നു....
ആ തണല് തേടി വീണ്ടും കുറച്ചു ദൂരം...!
പ്രതീക്ഷയോടെ....! തിരിഞ്ഞുനോക്കി...
“ഇല്ല....!” വന്നിരുന്നില്ല. ഓര്മകള് മാത്രം....!
പ്രാണന്റെ വിലകൊടുത്ത വാങ്ങിയ പളുങ്കുപാത്രമായി നീ എന് മനസ്സില്......
ചേമ്പിലയിലെ നീര്ത്തുള്ളിയെന്നപോല് ഒരു തുള്ളി നിറഞ്ഞു....
ഇമകള്ക്കു താളം തെറ്റിയപ്പോള് പൊഴിഞ്ഞു ആ തുള്ളി.. പലതുള്ളിയായി.....
ആ തണല് തേടി വീണ്ടും...
പൂവാക പൂര്ണ്ണമല്ലാത്ത എന്നെ നോക്കി... എനിക്കു വേണ്ടി നിറയെ പൊഴിച്ചിരുന്നു അന്ന്.
പക്ഷെ ഇന്ന് ചുവപ്പിന് മങ്ങല്, പൂര്ണ്ണമല്ലാത്തതുപോലെ...
ഒരു ചുവന്ന, ആ പൂവെന്റെ കണ്ണിലുടക്കി , എന്റെ രക്തത്തിന്റെ നിറം.. അല്ല, നീ നിറഞ്ഞ എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ നിറം. കണ്ണിനു കുളിരേകി...
ബാഷ്പ ബിന്ദുപോലെ ഒരു തുള്ളി എനിക്കേകി ആ വാക.
നീ സ്പര്ശിക്കും പോലെ............
അതെ നീ തന്നെ...
ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു ,
ആ പാതയോരത്ത് നോവുമോരാത്മാവായ് എന് വ്യഥ കണ്ട് നീയും....
അതെ എന് വ്യഥ കണ്ട് നീയും, ബാഷ്പ ബിന്ദുവായി, ഓര്മകളായി ഉലാത്തുകയായിരുന്നു....
നീ എന്നെ കാണുന്നുവോ....?
ആ വേരില് വീണ്ടും കാലുടക്കി....! രക്തത്തിന്റെ നിറം കടുത്തിരുന്നു..
വേദന തരുവാന് ആ മുറിവ് പ്രാപ്തമായിരുന്നില്ല..
വേദനയുടെ ആവനാഴിയില് ഒരു ചെറിയ അമ്പിന് എന്ത് വില........?
നിന്റെ ധനുസ്സില് മന്സ്സു മുറിക്കുന്ന, ഓര്മയുടെ അസ്ത്രങ്ങള് ഒഴിയാറില്ലേ..?
ഓര്മ്മകള്, ഉറക്കത്തില് മാത്രമല്ല, പകലിന്റെ വെളിച്ചത്തിലും നീയെന്ന വേടന്റെ പ്രിയമുള്ള ഇരയാകുന്നു....
ആ തണല് തേടി വീണ്ടും കുറച്ചു ദൂരം...!
പ്രതീക്ഷയോടെ....! തിരിഞ്ഞുനോക്കി...
“ഇല്ല....!” വന്നിരുന്നില്ല. ഓര്മകള് മാത്രം....!
പ്രാണന്റെ വിലകൊടുത്ത വാങ്ങിയ പളുങ്കുപാത്രമായി നീ എന് മനസ്സില്......
ചേമ്പിലയിലെ നീര്ത്തുള്ളിയെന്നപോല് ഒരു തുള്ളി നിറഞ്ഞു....
ഇമകള്ക്കു താളം തെറ്റിയപ്പോള് പൊഴിഞ്ഞു ആ തുള്ളി.. പലതുള്ളിയായി.....
ആ തണല് തേടി വീണ്ടും...
പൂവാക പൂര്ണ്ണമല്ലാത്ത എന്നെ നോക്കി... എനിക്കു വേണ്ടി നിറയെ പൊഴിച്ചിരുന്നു അന്ന്.
പക്ഷെ ഇന്ന് ചുവപ്പിന് മങ്ങല്, പൂര്ണ്ണമല്ലാത്തതുപോലെ...
ഒരു ചുവന്ന, ആ പൂവെന്റെ കണ്ണിലുടക്കി , എന്റെ രക്തത്തിന്റെ നിറം.. അല്ല, നീ നിറഞ്ഞ എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ നിറം. കണ്ണിനു കുളിരേകി...
ബാഷ്പ ബിന്ദുപോലെ ഒരു തുള്ളി എനിക്കേകി ആ വാക.
നീ സ്പര്ശിക്കും പോലെ............
അതെ നീ തന്നെ...
ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു ,
ആ പാതയോരത്ത് നോവുമോരാത്മാവായ് എന് വ്യഥ കണ്ട് നീയും....
അതെ എന് വ്യഥ കണ്ട് നീയും, ബാഷ്പ ബിന്ദുവായി, ഓര്മകളായി ഉലാത്തുകയായിരുന്നു....
തരം
അനുരാഗം,
എഴുത്തുകള്,
വിരഹം
5 May 2009
നിശയിലെ നീ..
അണയുന്ന വികാരങ്ങളെയും, വിചാരങ്ങളെയും ഓര്മകളുടെ അധോലോകത്തിലേക്കെത്തിക്കുന്ന ആ അര്ഥപ്രഞ്ജയെ മുറുകെപിടിച്ചിരിക്കുവാന് വെമ്പുന്ന മനസ്സിനെ...
പാതിയുണര്ന്ന്, ഇന്നും എന്തിനോവേണ്ടി തേടുന്ന ആത്മാവിനെ...
താരാട്ടുപാടി ഉറക്കുവാന് ആ നിശയിലെനിക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്......
വീണ്ടും ഒരു തീരാ നിശ, നീ ഉറങ്ങുമ്പോഴും, എന്നെ ഉണര്ത്തിയിരുന്ന അതേ വികാരങ്ങള് നിന്നെ കാണുവാനായി ആ കാര്മേഘങ്ങള് പാതി മറച്ച വിണ്ണിനെ നോക്കി കേണിരുന്നു...
എന്തോ അറിയാവുന്നതു പോലെ കാര്മേഘം കറുത്ത് ഘനം കൂട്ടി ആ വെള്ളിക്കണ്ണാടിയിലെ നിന്റെ മുഖം മറച്ചു....
കണ്ണിലെ കണികകള്, എത്തിനോക്കിയ നിലാവെളിച്ചത്തില് മുത്തുപൊഴിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു... ഘനം കൂടിയ ആ വികാരധാരയില് അലിഞ്ഞുവോ ആ ഓര്മ്മകള്.. എന്തോ അറിയില്ല, ആ ഓര്മ്മകള് അലിഞ്ഞുരുകി കടല് ചേര്ന്നാലും, നീരാവിയായി, വെള്ളിമേഘങ്ങളായി, വീണ്ടും എന്നിലേക്കു പെയ്തിറങ്ങും, ഭൂമി എന്നപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി ഞാനതേറ്റുവാങ്ങും...
നിന്റെ ഉറക്കം, ഉണര്ത്തിയ എന്നെ, ആ നിശയില് നിര്വികാരമായി അലഞ്ഞലിഞ്ഞുരുകാന് ഓര്മ്മയിലേക്കിറക്കിവിട്ടു...
നിന്റെ ഉറക്കം, ഉണര്ത്തിയിരുന്നു എന്നെ...
നീ ഉറങ്ങിയത്, ഉറങ്ങാനായി മാത്രമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും...
നീ ഉറങ്ങിയത്, ഉറങ്ങാനായി മാത്രമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും...
പാതിയുണര്ന്ന്, ഇന്നും എന്തിനോവേണ്ടി തേടുന്ന ആത്മാവിനെ...
താരാട്ടുപാടി ഉറക്കുവാന് ആ നിശയിലെനിക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്......
വീണ്ടും ഒരു തീരാ നിശ, നീ ഉറങ്ങുമ്പോഴും, എന്നെ ഉണര്ത്തിയിരുന്ന അതേ വികാരങ്ങള് നിന്നെ കാണുവാനായി ആ കാര്മേഘങ്ങള് പാതി മറച്ച വിണ്ണിനെ നോക്കി കേണിരുന്നു...
എന്തോ അറിയാവുന്നതു പോലെ കാര്മേഘം കറുത്ത് ഘനം കൂട്ടി ആ വെള്ളിക്കണ്ണാടിയിലെ നിന്റെ മുഖം മറച്ചു....
കണ്ണിലെ കണികകള്, എത്തിനോക്കിയ നിലാവെളിച്ചത്തില് മുത്തുപൊഴിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു... ഘനം കൂടിയ ആ വികാരധാരയില് അലിഞ്ഞുവോ ആ ഓര്മ്മകള്.. എന്തോ അറിയില്ല, ആ ഓര്മ്മകള് അലിഞ്ഞുരുകി കടല് ചേര്ന്നാലും, നീരാവിയായി, വെള്ളിമേഘങ്ങളായി, വീണ്ടും എന്നിലേക്കു പെയ്തിറങ്ങും, ഭൂമി എന്നപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി ഞാനതേറ്റുവാങ്ങും...
നിന്റെ ഉറക്കം, ഉണര്ത്തിയ എന്നെ, ആ നിശയില് നിര്വികാരമായി അലഞ്ഞലിഞ്ഞുരുകാന് ഓര്മ്മയിലേക്കിറക്കിവിട്ടു...
നിന്റെ ഉറക്കം, ഉണര്ത്തിയിരുന്നു എന്നെ...
നീ ഉറങ്ങിയത്, ഉറങ്ങാനായി മാത്രമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും...
നീ ഉറങ്ങിയത്, ഉറങ്ങാനായി മാത്രമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും...
തരം
അനുരാഗം,
എഴുത്തുകള്,
വിരഹം
2 May 2009
ക്ഷണ ബ്രാഹ്മണന്
മിത്രത്തിന്റെ ജീവിതത്തില് നിന്നടര്ത്തിയെടുത്തത്..... അനുവാദമില്ലാതെ, ചോദിച്ചറിഞ്ഞതും, സംഭാഷണശകലങ്ങള് അവന്റെ കണ്ണുകള് നിറച്ചപ്പോള് എഴുതിയത്.
നാലു ദിവസത്തെ ഒന്നിച്ചവുധിയിട്ടതിന്റെ സന്തോഷം, രാത്രി സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്തവന് ഉറ്റ കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടിലേക്കൊരു യാത്രയുടെ വക്കില്..... ബസ്റ്റാന്റില് തമിഴക്ഷരങ്ങള് കൂട്ടിവായിക്കും മിടുക്കില്, ആഥിധേയനാകുന്ന സുഹൃത്തിനെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ബസ്സിന്റെ തലപ്പ് വായിച്ചവന് പറഞ്ഞു “അതെ അങ്ങോട്ടു തന്നെ” എട്ടുപേരും ചാടിക്കയറി. സീറ്റുകള് കുറവ്, ആറുമണിക്കൂര് യാത്രയുള്ളതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും തിരിച്ചിറങ്ങി... മുറുക്കിയ വായിലെ കറപുരണ്ട പല്ലിളിച്ചു കാട്ടിയ “പാട്ടിയെ” മറന്നു പൊയിട്ടില്ല.. അവര്ക്കു സീറ്റുകിട്ടി. വീട്ടിലെത്താന് എല്ലാവര്ക്കും തിരക്കുള്ളതു പോലെ ആ ബസ്സ് നിറഞ്ഞു പോയി. ഒരുവന്റെ കുശാഗ്രബുദ്ധി തെളിഞ്ഞു, എല്ലാവരും ബസ്സു കയറിവരുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു, “അതാ വണ്ടി!”. “ ഓടുന്ന വണ്ടിയില് ചാടിക്കയറരുത് ” മനസ്സിലെ മുന്നറിയിപ്പവഗണിച്ചവര് ചാടിക്കയറി. സീറ്റ് കിട്ടി.
ആദ്യത്തെ ഫോണ് കോള്...
Mummy Calling... സ്ക്രീനില് തെളിഞ്ഞുവന്നു...
“അമ്മേ....! എന്തു പറ്റി രാത്രിയില്?”
“നീ എവിടാ ?”
“ഞാന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ.. കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടില്......”
“മോനേ......! മാമാ ആശുപത്രിയിലാടാ....”
“എന്താ?....”
“അതെ ആറ്റിലിറങ്ങിയതാ രണ്ടുപേരും.... അനിമാമായെ കാണുന്നില്ല....! ഞാന് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നേ ഉള്ളൂ..... ഞാന്.... ഞാന് പിന്നെ വിളിക്കാം....”
വാക്കുകളിലെ വിങ്ങലുകള് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു അവന്.....
ഉടന് തന്നെ കുഞ്ഞമ്മയെ അവന് വിളിച്ചു.. ഫോണെടുത്തില്ല. വീണ്ടും അവന്റെ ഫോണ് ശബ്ദിച്ചു.. അനുജത്തി..
“വാവേ, എന്താ മാമന്... എന്താ നിധീ, വല്യമാമനെന്താ ?”
“മാമന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല... ”
ഏങ്ങലുകള് കടിച്ചമര്ത്തിയ സ്വരം മങ്ങി...
“അനിമാമയോ... ? ”
കടിച്ചമര്ത്തിയ ഏങ്ങലുകള് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി....
“വാവേ... എന്താ ഇത്.. ഫോണ് വെച്ചോ... ഞാന്.. പിന്നെ വിളിക്കാം...”
കൂടെയിരുന്ന കൂട്ടുകാരന്മാര് കാര്യം തിരക്കി............
മറുപടി ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീര്.. (ഇതുവരെ അവനെ ഞാന് കരഞ്ഞു കണ്ടിട്ടില്ല....)
“എന്താടാ...?”
“എനിക്ക് വീട് വരെ ഒന്നു പോകണം......”
ബസ്സ് റോഡുകള് പിന്നിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.....
അവന് ചേട്ടത്തിയമ്മയെ വിളിച്ചു......
“ഹലോ ഭാബീ..... വെയര് ഈസ് ഭയ്യാ.....”
“ഹീ ഈസ് ഹിയര്.. ജെസ്റ്റ് എ സെക്കണ്ട്... ”
“ഹലോ.... അണ്ണാ..അനിമാമനെന്താ............?”
“ടാ മാമന്............... ആറ്റില് മുങ്ങി മരിച്ചു...”
ഉരുക്കിഉറപ്പിച്ച ശബ്ദം, പക്ഷെ അതിനുശേഷനുള്ള നിശബ്ദത, വേദനയുടെ ആഴം അളന്നിരുന്നു അവന്...
(“ഏയ് വാട്ട് ഈസ് ദിസ്.....” ഭാബിയുടെ സ്വാന്തനിപ്പിക്കലുകളും ഇടറി.....(കരയുന്നത് ആദ്യമായിട്ടണ്.....)........)
“പക്ഷെ മാമനു നല്ലവണ്ണം നീന്തറിയാമല്ലോ.....”
കൂട്ടുകാര് ഇറങ്ങി.... അവന് ഒറ്റക്കായതറിഞ്ഞില്ല.....
“നീ എവിടാ........”
“ഞാന് വീട്ടിലേക്കു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുവാ.....”
“ങാ രാവിലെ ഞങ്ങളങ്ങെത്തും........ മമ്മിയേം കുഞ്ഞമ്മയേം നോക്കിയേക്കണേ...”
വണ്ടികള് മാറിക്കയറിയതും സൂര്യന് ഉദിച്ചതും, കലങ്ങിയ കണ്ണുകള് തെളിയാന് വഴികൊടുത്തില്ല...
അതിരാവിലെ വീട്ടിലെത്തി.. വീട് പൂട്ടിയിരുന്നു..
അളിയന്റെ കാറ് വന്ന് മുന്പില് നിന്നു... വാ കണ്ണാ....
ഡോര് തുറന്നടഞ്ഞു........
കാറുകള് നിരന്നുകിടക്കുന്നു......
ആസ്ബറ്റോസുകൊണ്ടുള്ള താത്കാലിക പന്തല്.... അടുക്കുതെറ്റിക്കിടക്കുന്ന കസേരകള് മുറ്റത്ത്...
കുഞ്ഞമ്മയുടെ മകള് വാവ ഓടിവന്നു, കരഞ്ഞു.... വലിയമാമ കരയുന്നു... “അവന് എന്റെ കൂടൊണ്ടാരുന്നതാ..”
എല്ലാവരേയും കണ്ടു.............. ഒരക്ഷരം ആരോടും മിണ്ടുന്നില്ല...
അളിയന് വന്നു വിളിച്ചു...... അവന് അനിമാമിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.... അമ്മൂസ് (നാലു വയസ്സ്) ഒന്നുമറിയാതെ ഓടിവന്ന് സ്ഥിരം ചോദികാറുള്ള കമ്പുമുട്ടായി ചോദിച്ചു.... ഇതുവരെ പിടിച്ചുനിന്ന അവന്... അവളെ കോരിയെടുത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.... അളിയന് വീണ്ടും വന്നു വിളിച്ചു, “വാ നമുക്ക് മോര്ച്ചറിയിലേക്കു പോകാം.. എടുക്കാനുള്ള സമയമായി...”
കാറില് പോയി തിരിച്ച് ആമ്പുലന്സില് ആത്മാവു നഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മാവന്റെ കൂടെ........
ഇറക്കി പന്തലില് വച്ചു വെള്ള പുതച്ച്................
രണ്ടു മണിക്കൂര് രണ്ട് വര്ഷം എന്നപോലെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി... ഇതിനിടയില് അണ്ണന് വന്നു കൂടെ ചേട്ടത്തിയമ്മയും ഉണ്ട്...
കര്മ്മങ്ങള് ആരു ചെയ്യുമെന്ന ചോദ്യവുമായ് ഒരാള് പാഞ്ഞു നടക്കുന്നു... പുത്രസമാനനായ ആരെങ്കിലും...
കുടുമ്പത്തിലെ ഇളയ ആണ്തരിയായ അവന്റെ അടുത്തുതന്നെ അതെത്തി. കുറിയാണ്ടുടുത്ത് കുളിച്ചുവരുവാന് ആരോ ഉപദേശിച്ചു...
നനഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അവനെ കണ്ണുനീര് വീണ്ടും നനച്ചു..... ഇടത്തോട്ടിട്ട ഒരു പൂണൂല് ധരിച്ചു.. കറുക മോതിരത്തിന്റെ കയ്യുകള് യാത്രയപ്പിന്റെ മന്ത്രങ്ങള്ക്കനുസരിച്ച് അഗ്നിയില് ഹോമിച്ചു.... ഒറ്റ പാളച്ചെരുപ്പ് ധരിച്ച് ജലധാരയൂറുന്ന കുടവുമായി മൂന്ന് വലംവെയ്ച്ചു പിറകിലേക്കിട്ടു..... പിന്നെയും കുറെക്കഴിഞ്ഞ് അവന്റെ അമ്മാവന് അഗ്നിശുദ്ധി വരുത്തി പഞ്ചഭൂതമായി അലിഞ്ഞു...
അവന് ഒരു ക്ഷണബ്രാഹ്മണനായി...
നാലു ദിവസത്തെ ഒന്നിച്ചവുധിയിട്ടതിന്റെ സന്തോഷം, രാത്രി സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്തവന് ഉറ്റ കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടിലേക്കൊരു യാത്രയുടെ വക്കില്..... ബസ്റ്റാന്റില് തമിഴക്ഷരങ്ങള് കൂട്ടിവായിക്കും മിടുക്കില്, ആഥിധേയനാകുന്ന സുഹൃത്തിനെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ബസ്സിന്റെ തലപ്പ് വായിച്ചവന് പറഞ്ഞു “അതെ അങ്ങോട്ടു തന്നെ” എട്ടുപേരും ചാടിക്കയറി. സീറ്റുകള് കുറവ്, ആറുമണിക്കൂര് യാത്രയുള്ളതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും തിരിച്ചിറങ്ങി... മുറുക്കിയ വായിലെ കറപുരണ്ട പല്ലിളിച്ചു കാട്ടിയ “പാട്ടിയെ” മറന്നു പൊയിട്ടില്ല.. അവര്ക്കു സീറ്റുകിട്ടി. വീട്ടിലെത്താന് എല്ലാവര്ക്കും തിരക്കുള്ളതു പോലെ ആ ബസ്സ് നിറഞ്ഞു പോയി. ഒരുവന്റെ കുശാഗ്രബുദ്ധി തെളിഞ്ഞു, എല്ലാവരും ബസ്സു കയറിവരുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു, “അതാ വണ്ടി!”. “ ഓടുന്ന വണ്ടിയില് ചാടിക്കയറരുത് ” മനസ്സിലെ മുന്നറിയിപ്പവഗണിച്ചവര് ചാടിക്കയറി. സീറ്റ് കിട്ടി.
ആദ്യത്തെ ഫോണ് കോള്...
Mummy Calling... സ്ക്രീനില് തെളിഞ്ഞുവന്നു...
“അമ്മേ....! എന്തു പറ്റി രാത്രിയില്?”
“നീ എവിടാ ?”
“ഞാന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ.. കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടില്......”
“മോനേ......! മാമാ ആശുപത്രിയിലാടാ....”
“എന്താ?....”
“അതെ ആറ്റിലിറങ്ങിയതാ രണ്ടുപേരും.... അനിമാമായെ കാണുന്നില്ല....! ഞാന് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നേ ഉള്ളൂ..... ഞാന്.... ഞാന് പിന്നെ വിളിക്കാം....”
വാക്കുകളിലെ വിങ്ങലുകള് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു അവന്.....
ഉടന് തന്നെ കുഞ്ഞമ്മയെ അവന് വിളിച്ചു.. ഫോണെടുത്തില്ല. വീണ്ടും അവന്റെ ഫോണ് ശബ്ദിച്ചു.. അനുജത്തി..
“വാവേ, എന്താ മാമന്... എന്താ നിധീ, വല്യമാമനെന്താ ?”
“മാമന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല... ”
ഏങ്ങലുകള് കടിച്ചമര്ത്തിയ സ്വരം മങ്ങി...
“അനിമാമയോ... ? ”
കടിച്ചമര്ത്തിയ ഏങ്ങലുകള് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി....
“വാവേ... എന്താ ഇത്.. ഫോണ് വെച്ചോ... ഞാന്.. പിന്നെ വിളിക്കാം...”
കൂടെയിരുന്ന കൂട്ടുകാരന്മാര് കാര്യം തിരക്കി............
മറുപടി ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീര്.. (ഇതുവരെ അവനെ ഞാന് കരഞ്ഞു കണ്ടിട്ടില്ല....)
“എന്താടാ...?”
“എനിക്ക് വീട് വരെ ഒന്നു പോകണം......”
ബസ്സ് റോഡുകള് പിന്നിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.....
അവന് ചേട്ടത്തിയമ്മയെ വിളിച്ചു......
“ഹലോ ഭാബീ..... വെയര് ഈസ് ഭയ്യാ.....”
“ഹീ ഈസ് ഹിയര്.. ജെസ്റ്റ് എ സെക്കണ്ട്... ”
“ഹലോ.... അണ്ണാ..അനിമാമനെന്താ............?”
“ടാ മാമന്............... ആറ്റില് മുങ്ങി മരിച്ചു...”
ഉരുക്കിഉറപ്പിച്ച ശബ്ദം, പക്ഷെ അതിനുശേഷനുള്ള നിശബ്ദത, വേദനയുടെ ആഴം അളന്നിരുന്നു അവന്...
(“ഏയ് വാട്ട് ഈസ് ദിസ്.....” ഭാബിയുടെ സ്വാന്തനിപ്പിക്കലുകളും ഇടറി.....(കരയുന്നത് ആദ്യമായിട്ടണ്.....)........)
“പക്ഷെ മാമനു നല്ലവണ്ണം നീന്തറിയാമല്ലോ.....”
കൂട്ടുകാര് ഇറങ്ങി.... അവന് ഒറ്റക്കായതറിഞ്ഞില്ല.....
“നീ എവിടാ........”
“ഞാന് വീട്ടിലേക്കു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുവാ.....”
“ങാ രാവിലെ ഞങ്ങളങ്ങെത്തും........ മമ്മിയേം കുഞ്ഞമ്മയേം നോക്കിയേക്കണേ...”
വണ്ടികള് മാറിക്കയറിയതും സൂര്യന് ഉദിച്ചതും, കലങ്ങിയ കണ്ണുകള് തെളിയാന് വഴികൊടുത്തില്ല...
അതിരാവിലെ വീട്ടിലെത്തി.. വീട് പൂട്ടിയിരുന്നു..
അളിയന്റെ കാറ് വന്ന് മുന്പില് നിന്നു... വാ കണ്ണാ....
ഡോര് തുറന്നടഞ്ഞു........
കാറുകള് നിരന്നുകിടക്കുന്നു......
ആസ്ബറ്റോസുകൊണ്ടുള്ള താത്കാലിക പന്തല്.... അടുക്കുതെറ്റിക്കിടക്കുന്ന കസേരകള് മുറ്റത്ത്...
കുഞ്ഞമ്മയുടെ മകള് വാവ ഓടിവന്നു, കരഞ്ഞു.... വലിയമാമ കരയുന്നു... “അവന് എന്റെ കൂടൊണ്ടാരുന്നതാ..”
എല്ലാവരേയും കണ്ടു.............. ഒരക്ഷരം ആരോടും മിണ്ടുന്നില്ല...
അളിയന് വന്നു വിളിച്ചു...... അവന് അനിമാമിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.... അമ്മൂസ് (നാലു വയസ്സ്) ഒന്നുമറിയാതെ ഓടിവന്ന് സ്ഥിരം ചോദികാറുള്ള കമ്പുമുട്ടായി ചോദിച്ചു.... ഇതുവരെ പിടിച്ചുനിന്ന അവന്... അവളെ കോരിയെടുത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.... അളിയന് വീണ്ടും വന്നു വിളിച്ചു, “വാ നമുക്ക് മോര്ച്ചറിയിലേക്കു പോകാം.. എടുക്കാനുള്ള സമയമായി...”
കാറില് പോയി തിരിച്ച് ആമ്പുലന്സില് ആത്മാവു നഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മാവന്റെ കൂടെ........
ഇറക്കി പന്തലില് വച്ചു വെള്ള പുതച്ച്................
രണ്ടു മണിക്കൂര് രണ്ട് വര്ഷം എന്നപോലെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി... ഇതിനിടയില് അണ്ണന് വന്നു കൂടെ ചേട്ടത്തിയമ്മയും ഉണ്ട്...
കര്മ്മങ്ങള് ആരു ചെയ്യുമെന്ന ചോദ്യവുമായ് ഒരാള് പാഞ്ഞു നടക്കുന്നു... പുത്രസമാനനായ ആരെങ്കിലും...
കുടുമ്പത്തിലെ ഇളയ ആണ്തരിയായ അവന്റെ അടുത്തുതന്നെ അതെത്തി. കുറിയാണ്ടുടുത്ത് കുളിച്ചുവരുവാന് ആരോ ഉപദേശിച്ചു...
നനഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അവനെ കണ്ണുനീര് വീണ്ടും നനച്ചു..... ഇടത്തോട്ടിട്ട ഒരു പൂണൂല് ധരിച്ചു.. കറുക മോതിരത്തിന്റെ കയ്യുകള് യാത്രയപ്പിന്റെ മന്ത്രങ്ങള്ക്കനുസരിച്ച് അഗ്നിയില് ഹോമിച്ചു.... ഒറ്റ പാളച്ചെരുപ്പ് ധരിച്ച് ജലധാരയൂറുന്ന കുടവുമായി മൂന്ന് വലംവെയ്ച്ചു പിറകിലേക്കിട്ടു..... പിന്നെയും കുറെക്കഴിഞ്ഞ് അവന്റെ അമ്മാവന് അഗ്നിശുദ്ധി വരുത്തി പഞ്ചഭൂതമായി അലിഞ്ഞു...
അവന് ഒരു ക്ഷണബ്രാഹ്മണനായി...
31 Mar 2009
വിരഹം അറിയുമ്പോള്.
നിന്നുടെ ഓര്മതന് വീണാ തന്ത്രികള് ,
എന് മനസ്സിലെങ്ങോ ശ്രുതിമീട്ടിയോ?
ഒരുപാടുനാളായ് നിന് മനസ്സില് ഞാന്,
വെണ് ചിരിയായുറങ്ങിയതറിഞ്ഞില്ലല്ലോ?
എന് നോട്ടം കവരുവാനായാ വീഥിയില് നിന്നിട്ടും,
നിന്നെ തൊടാതെയെന് ദ്രിഷ്ടി മറഞ്ഞപ്പോള്.
ഉണരുന്നൊരാ വിരഹ ദു:ഖത്തില് ഉടഞ്ഞൊരാ,
ഹൃദയത്തിന് വ്യധ ഞാനറിഞ്ഞില്ലല്ലൊ?
പ്രേമത്തിന് ശോഭയില് ആകൃഷ്ടയാക്കുവാന് ന്ല്കിയ,
ആ പനിനീര്പ്പൂവിനോടെന്തേ പിണങ്ങിയതപ്പോള്.
പിണങ്ങിയതേതോ ആ സന്ധ്യയാം നിമിഷം,
എന്നിലെ പ്രണയം വിരിയുവതറിഞ്ഞില്ലല്ലോ?
ഉണര്ത്തിയോരാ പ്രണയം ഈ നീണ്ട രാവില്,
നിറച്ചു നിന്നോര്മ ഈ പ്രണയ പൂര്ണിമ.
ഞാനറിയുന്നുവോ നിന്നിലെ സ്നേഹത്തിന്,
മിഴിനീരിലലിയുന്നൊരാ വിരഹനൊമ്പരം.
പകര്ത്തി നല്കിയോ നിന് വിരഹദു:ഖം,
പങ്കുവെച്ചുവോ നിന് ഹൃദയ വേദന .
നിന് വിരഹം എന്നിലും വിരഹമായ് പടര്ന്നപ്പോള്,
നീ അടുത്തുണ്ടെങ്കില് എന്നു ഞാന് ആശിച്ചു.
കവിളില് പൊഴിയുമാ മിഴി നീരിലെന് ,
മിഴിനീരലിയിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ചു.
എവിടെ നീ പ്രിയതമാ? അറിയില്ലല്ലോ!
എവിടെ എന് തോഴാ? അറിയില്ലല്ലോ!
19 Mar 2009
ഏകാന്തമോ
ഏകാന്തമായ മനസ്സോ....?
ഇല്ല ഒരിക്കലും ഇല്ല.........
ഓര്മ്മകള് വിരിവെച്ചുറങ്ങുന്ന, ഓര്ക്കരുത് എന്ന് കരുതുന്ന ഓര്മ്മകള് ഉണര്ന്നിരുന്ന ആ ഏകാന്തരാവുകള്.....
ഉണര്ന്നിരുന്ന ആ മനസ്സു നിനക്കു പറിച്ചു തരുവാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്, അറിയുമായിരുന്നു ഏകാന്തമായിരുന്നില്ല അതെന്ന്, നിന്റെ ഓര്മ്മകള് മാത്രമല്ല, നീ കൂടെയുള്ള ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു നിറയെ...
ആ മനക്കണ്ണു പൊഴിച്ച പനിനീര് ഇന്നും ഹൃദയത്തില് തളം കെട്ടി നില്ക്കുന്നതാര്ക്കുവേണ്ടി...? അതില് തോണിയെന്നപോല് നീ തുഴഞ്ഞു നീങ്ങുമ്പോള്..! മറുകരയിലെത്തിയിട്ടും അതു ഞാനെന്ന ഓര്മ്മയാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ നീ വീണ്ടും തുഴഞ്ഞകന്നു....
പക്ഷെ തുഴ നല്കിയ ആ ഓളങ്ങള് തിരമാലകളായിന്നും എന്റെ മനസ്സില് ഇരമ്പുന്നു....ഏകാന്തമായ ആ ഓര്മകള്, എന്റെ, നിറഞ്ഞുനിന്ന ഏകാന്തമല്ലാത്ത മനസ്സില് ഉണര്ന്നിരുന്നോട്ടെ.....ഞാന് ഉറങ്ങുമ്പോള് പോലും അതെന്നില് ഉണര്ന്നിരുന്നോട്ടെ.....
ഇല്ല ഒരിക്കലും ഇല്ല.........
ഓര്മ്മകള് വിരിവെച്ചുറങ്ങുന്ന, ഓര്ക്കരുത് എന്ന് കരുതുന്ന ഓര്മ്മകള് ഉണര്ന്നിരുന്ന ആ ഏകാന്തരാവുകള്.....
ഉണര്ന്നിരുന്ന ആ മനസ്സു നിനക്കു പറിച്ചു തരുവാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്, അറിയുമായിരുന്നു ഏകാന്തമായിരുന്നില്ല അതെന്ന്, നിന്റെ ഓര്മ്മകള് മാത്രമല്ല, നീ കൂടെയുള്ള ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു നിറയെ...
ആ മനക്കണ്ണു പൊഴിച്ച പനിനീര് ഇന്നും ഹൃദയത്തില് തളം കെട്ടി നില്ക്കുന്നതാര്ക്കുവേണ്ടി...? അതില് തോണിയെന്നപോല് നീ തുഴഞ്ഞു നീങ്ങുമ്പോള്..! മറുകരയിലെത്തിയിട്ടും അതു ഞാനെന്ന ഓര്മ്മയാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ നീ വീണ്ടും തുഴഞ്ഞകന്നു....
പക്ഷെ തുഴ നല്കിയ ആ ഓളങ്ങള് തിരമാലകളായിന്നും എന്റെ മനസ്സില് ഇരമ്പുന്നു....ഏകാന്തമായ ആ ഓര്മകള്, എന്റെ, നിറഞ്ഞുനിന്ന ഏകാന്തമല്ലാത്ത മനസ്സില് ഉണര്ന്നിരുന്നോട്ടെ.....ഞാന് ഉറങ്ങുമ്പോള് പോലും അതെന്നില് ഉണര്ന്നിരുന്നോട്ടെ.....
Subscribe to:
Posts (Atom)