വെളുത്ത ഒരു പക്ഷി, തൂവെള്ള നനുത്ത കണ്ണും... നല്ല ഭംഗി, ഒരു പകുതി പഴുത്ത ഞാറക്ക കൊത്തിയെടുത്ത് ജനാലക്കല് വന്നിരുന്നു. എന്നെ നോക്കിയിരുന്ന ആ പക്ഷിക്ക് ആ ഞാറക്കായെനിക്ക് തരണമെന്നുള്ളതുള്ളതുപോലെ തോന്നി.. പക്ഷെ തരുന്നതിനു മുന്പ് തട്ടിപ്പറിക്കാനെനിക്കു തോന്നിയത്, എന്തോ ഹൃദയമനുവദിച്ചില്ല. പെട്ടെന്നോര്മ്മവന്നു, അടുത്തെങ്ങും തൊടിയില് ഞാറ മരം ഇല്ല. പിന്നെ ഇതെങ്ങനെ?
വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോള് അത് കൊത്തിയെടുത്ത എന്റെ ഹൃദയമാണെന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.. ദൈവമേ! ഇത്ര ചെറുതായിപ്പോയോ എന്റെ ഹൃദയം.
പെട്ടന്നാണതു സംഭവിച്ചത് എന്നെനോക്കി ആ പക്ഷി ചോദിച്ചു........!
“എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞോ...? ”
വേദനിപ്പിക്കാതെ ആ ഹൃദയം താഴെ വീണു.
“ഇല്ല അറിയില്ല... ? ”
“ഇത്രവേഗം മറന്നോ എന്നെ...? ”
ഓര്മകളിലൂടെ ഊളിയിട്ടു... പക്ഷ..
“ഇല്ല അറിയില്ല...”
“ആ തണുപ്പില് നിന് തനുവിന് ചൂട് എന്റേതാക്കിമാറ്റിയപ്പോള്, ഈ ഹൃദയത്തിന്റെ ഇടിപ്പ് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു....! ആ വിരലുകള് എന്റെ വിരലുകളെ തഴുകി, ആ വീഥി അത്രയും തീര്ത്തപ്പോള്, നീ അറിയാതെ വിയര്പ്പ് പൊട്ട് കുത്തുന്നതും ഞാന് കണ്ടിരുന്നു. പൂവുകള് ഇമകളടച്ചപ്പോള് നിന്നില് തെന്നി വന്ന തെന്നല് സുഗന്ദം നിറച്ചതും, ആ നീല മിഴികള് നിലാവിനെ നോക്കാതെ എന് മുഖം പ്രതിഭലിപ്പിച്ചതും.. ഈ നിമിഷമെന്നപോല് ഞാന് ഓര്ക്കുന്നു... അകാശത്തില് നക്ഷത്രങ്ങളെന്നപോല് നിന്റെ ഓര്മ്മ ഈ ചെറിയ പകലില് മാഞ്ഞുപോയോ....?”
പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും ഏറെ അടുപ്പിക്കുന്നു..... ഞാന് എന്തെക്കിലും പറഞ്ഞല് ആ വാക്കുകള് വീണ്ടും എന്നിലെ ഓര്മകളെ വ്രണപ്പെടുത്തും എന്ന് തോന്നി.
താഴവീണതിന്റെ വേദന തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു...... വല്ലാതെ കൂടിവന്നപ്പോള്, ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ചുണരേണ്ടിവന്നു...
പക്ഷെ ഒരു പിടി ഓര്മകള് അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ട്, ആ കിളി പറന്നു പോയിരുന്നു.....
ഓര്മ്മകള് നിറഞ്ഞ എന്റെ ഹൃദയത്തിനു വലിപ്പം കുറഞ്ഞിരുന്നില്ലന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു....
വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോള് അത് കൊത്തിയെടുത്ത എന്റെ ഹൃദയമാണെന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.. ദൈവമേ! ഇത്ര ചെറുതായിപ്പോയോ എന്റെ ഹൃദയം.
പെട്ടന്നാണതു സംഭവിച്ചത് എന്നെനോക്കി ആ പക്ഷി ചോദിച്ചു........!
“എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞോ...? ”
വേദനിപ്പിക്കാതെ ആ ഹൃദയം താഴെ വീണു.
“ഇല്ല അറിയില്ല... ? ”
“ഇത്രവേഗം മറന്നോ എന്നെ...? ”
ഓര്മകളിലൂടെ ഊളിയിട്ടു... പക്ഷ..
“ഇല്ല അറിയില്ല...”
“ആ തണുപ്പില് നിന് തനുവിന് ചൂട് എന്റേതാക്കിമാറ്റിയപ്പോള്, ഈ ഹൃദയത്തിന്റെ ഇടിപ്പ് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു....! ആ വിരലുകള് എന്റെ വിരലുകളെ തഴുകി, ആ വീഥി അത്രയും തീര്ത്തപ്പോള്, നീ അറിയാതെ വിയര്പ്പ് പൊട്ട് കുത്തുന്നതും ഞാന് കണ്ടിരുന്നു. പൂവുകള് ഇമകളടച്ചപ്പോള് നിന്നില് തെന്നി വന്ന തെന്നല് സുഗന്ദം നിറച്ചതും, ആ നീല മിഴികള് നിലാവിനെ നോക്കാതെ എന് മുഖം പ്രതിഭലിപ്പിച്ചതും.. ഈ നിമിഷമെന്നപോല് ഞാന് ഓര്ക്കുന്നു... അകാശത്തില് നക്ഷത്രങ്ങളെന്നപോല് നിന്റെ ഓര്മ്മ ഈ ചെറിയ പകലില് മാഞ്ഞുപോയോ....?”
പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും ഏറെ അടുപ്പിക്കുന്നു..... ഞാന് എന്തെക്കിലും പറഞ്ഞല് ആ വാക്കുകള് വീണ്ടും എന്നിലെ ഓര്മകളെ വ്രണപ്പെടുത്തും എന്ന് തോന്നി.
താഴവീണതിന്റെ വേദന തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു...... വല്ലാതെ കൂടിവന്നപ്പോള്, ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ചുണരേണ്ടിവന്നു...
പക്ഷെ ഒരു പിടി ഓര്മകള് അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ട്, ആ കിളി പറന്നു പോയിരുന്നു.....
ഓര്മ്മകള് നിറഞ്ഞ എന്റെ ഹൃദയത്തിനു വലിപ്പം കുറഞ്ഞിരുന്നില്ലന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു....
